వచనం :
ఆహా. కాల వైపరీత్యమన నిట్టిదే
కాబోలు గయుని జంపెదనని నేను
శపధం బొనర్ప, నర్జనుండు శరణు
మిచ్చుటయా నాకై నేను కబురంపిన
గూడా కాదని త్రోసి పుచ్చుటయా?
చెలినై, చుట్టమునై కాండవ దహ
నాద్యనేక విజయంబులకు కారణమైన
నాతో - అకారణమూ, అనూహ్యమూ
నైన కయ్యంబునకు కాలు ద్రువ్వుటయా
అర్జునా! నీవు కృతఘ్నుడవు....
నా శత్రువు గయుడు కాదు.... నీవు.... నీవు

పద్యం:
విలయం బైన, విరుదమైన, ధరణీ విద్వంశ మేయైన, ను
జ్వలుడౌ భానుడు చల్లనైనను, చతుస్సంద్రంబు లొక్కుమ్మడిన్
జల శూన్యం బయినన్, కిరీటితో సహా సర్వోర్వియే దాకినన్
కలనన్, యీ గయునొంతు, దుృంతును, ప్రతిజ్ఞ దీక్ష చెల్లింతునే