పల్లవి:
ఎవరేమన్నా ప్రేమా ఎదకోతేనుగా
ఎదురీతల్లొ ప్రేమ ఎదుగును వింతగా
ప్రేమను ప్రళయమే వీడిపోదూ
తనతో ఆడితే ప్రేమ తానే కాదు
ప్రతి కథలో ఇది సహజం
పరులకిదే అపార్ధం

చరణం: 1
కడలిని వీడి అడుగులు వేయవు అలలేనాడు
నింగిని వీడి నిలబడగలదా వెన్నెల ఏనాడూ
దేహం ఒకరు ప్రాణం ఒకరని దేవుడు కలిపాడు
విధిలా మారి మళ్ళీ తానే విడదీస్తున్నాడు
ఓ దైవమా...ఈ పాపమెవ్వరిది మరి నీదా నాదా
నా కన్నులలో కన్నీరేల 
తుడిచే నేస్తం కనపడదేలా

చరణం: 2
హృదయంలో తొలి ఉదయంలా తన ప్రేమే వెలిగిందీ
ఊహకు అందని ఉపద్రవమేదో నను బలి చేసింది
కనులకు చూపై పెదవికి నవ్వై నను మురిపించింది
ఆ కన్నులలోనే కన్నీరై కలవర పరిచింది
ఓ నేస్తమా...ఓ నేస్తమా నాకన్నా నిన్నే మిన్నగ ప్రేమించా ప్రేమా
అడుగే పడదు అలికిడి లేకా
మరణంలోనూ నిను మరువను ఇంక