ఎంతకైనా తగినవాడవేరా !
మురళీధరా ! రాగాల దొరా ! నవ
శ్రావణ జలథర నీల సుందరా !

||ఎంతకైనా||

ననుమరచీ యమునను మరచి , వె
న్నెల కురియు ఇసుక తిన్నెల మరచీ
మధురాపురిలో వున్నావా !
నీ మథురాథరనే కాదన్నావా !

||ఎంతకైనా||

ఈ సురపొన్నలు చెబుతాయి ! నా
యెదలోని తీయని అలజడినీ ! ఈ
వెదురు పొదలన్నీ చెబుతాయి నీ
వేణువు చేసిన అల్లరినీ

||ఎంతకైనా||

ఎంతగా సుమశరుడు నన్ను వేధించినా
వింతగా హిమకరుడు నన్ను కవ్వించినా
రేలన్ని పగబూనినా ! చలి - గాలి సెగలై వీచినా !
నీ భావనమే నా జీవనమై - నీ కీర్తనమే నా నర్తనమె
నీ చరణమే నా శరణమై - నీ స్మరణమే భవతణమై
నిన్ను నమ్మి ఇన్ని నాళ్ళు వేచిన
ఎన్ని యుగములైన నిన్నే వలచిన
రాధనురా ! నీ రాధనురా

||ఎంతకైనా॥