పల్లవి:
జగమేలే పరమాత్ముడవని
నిను శరణంటిని ఓదేవా
నా మొరను తలచి నీ గిరిని విడిచి
ఈ ధరణిని కాపాడరావా
తిరుమలేశా ! ఓ శ్రీనివాసా

చరణం: 1
ఎన్నెన్ని పూలతో నిను కొలిచినానో
ఎన్నేళ్లు నీ మ్రోల నే నిలిచి నానో"
అందుకు ఫలమే అడిగితినా
క్షణమైనా వీధ్యానం మరచితినా
తిరుమలేశా 'ఓ శ్రీనివాసా

చరణం: 2
నీకంటి వీడలే మబ్బులనీ
నీచేతి చలువలే గాలులనీ
ఎంతగ యిన్నాళ్లు నమ్మితిని
అది వింత భ్రాంతి అని ఎరిగితిని
తిరుమలేశా ! ఓ శ్రీనివాసా

పైరుల పెంచే వానలే జడివానలై విషమించగా
ప్రాణం నిలిపే గాలులే సుడిగాలులై వికటించగా
నదులు పొంగి జలనిధులు పొంగి
కట్టలను తెంచి పల్లెలను ముంచి
తరువుల సమూలముగ పెళ్లగించి
కల్లోలించే వెల్లువలో పెను వెల్లువలో
తల్లులనూ, పిల్లలనూ, పై రులనూ, పంటలనూ
చుట్ట జుట్టు కొని పోతుంటే , పొట్ట బెట్టుకొని పోతుంటే
పండిన పాపం బద లాయేనని అనుకుంటున్నావా
ఏ పాపం యెరుగని అమాయకులను బలిగొంటున్నావా
వేడుక చూస్తూ ఉన్నావా విధి నిర్ణయమంటున్నావా
అయితే ఇది నిర్ణయమైతే తుది నిర్ణయమైతే
ఈ పువ్వులు వ్యర్థం ఈ పూజలు వ్యర్థం
నీధ్యానం వ్యర్థం - నాజన్మం వ్యర్థం
నను. తీసుకెళ్ల పయ్యా ఇక తీసుకెళ్లవయ్యా.