మలయ పవనాలు వీచి
మధువనాలు పూచి
పగలే వెన్నెల కాచి
దిగులు దూరమైతే -
మనసు కెంతో చల్లన
మమత కెంతో వెచ్చన

నీ రెండవేళ గగనాన
ఓ రెండు మబ్బులు పరువాన
వడివడిగా పరుగులిడి
కొండ ఒడిలో కరిగిపోతే
మనసు కెంతో చల్లన
మనువు కెంతో వెచ్చన

బరువు తొలగిన గుండె పరిమళించే వేళ
పలవరించే మూగ తలపు పాటపాడే వేళ
అలలాగ ఆశ చెలరేగి లతలాగ ప్రేమ కొనసాగి
అనురాగం జగమైతే వెలుగులన్ని
విందులైతే
మనసుకెంతో చల్లని
మరపు రాని దేవెన