తననే తొలిచే మనుషులకే
దాహం తీర్చు నేల గుణం
తననే విరిచే చేతులకే
నీడై కాచే చెట్టు గణం

తననే తుంచే గాలులకే
గంధం పూసే పూలవనం
తననే వోలిచే ఉలి దెబ్బలకే
శిల్పం ఇచ్చే రాయితనం

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే

కారడవిని కాల్చే చిచ్చువు కావా
పగతో ఉంటె నిత్యం
ఆ వేడిని దాటి వెలుగువు కావా
మన్నిస్తే కొంచెం

పడి తడబడుతూనే పొరబడుతూనే
నేర్చే మనుషుల నైజం
ప్రతి తప్పును పగతో దండిస్తే
ఇక మిగిలేది శూన్యం

ఏ నేరం ఎరుగని ఆకులను
కన్నీరుగా రాల్చే కాలం
మళ్ళీ తొలి చిగురులు ఇచ్చి
మాన్పేస్తుంది తను చేసిన గాయం

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే

ఒక ఏనుగు కరిషం వేడిని చూసి
వెళ్ళిన దూరం చెబుతా
పులి వేసిన జాడల లోతును కొలిచి
బరువెంతో చెబుతా

ఒక్క నక్కే వేసే ఊలను వింటూ
ఆకలి ఎంతో చెబుతా
తూనీగలు ఎగిరే వేగంతో
వర్షం వైనం చెబుతా

ఒక చిన్న అలికిడితోనె
అడవంతా కనిపెడతానే
బిడ్డా నీ మనసును మాత్రం
అంతే చిక్కక వెతికేస్తున్నానే

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే

మన్నింపు లేదంటే
ఈ లోకాన ఏది లేదులే
మన్నించే హృదయానికి
ఏ బాధ రాదులే