నను భవదీయదాసుని మనంబున తియ్యని కిన్కబూని
తన్నిన అదినాకు మన్న నయ నీ మృదు పాదములెంత నొచ్చెనో
యను తలపే కలంచు హృదయంబును నమ్ముము
బెంగుళూరు నిన్గొని చనువాడ రేపకడ
కోపము మానుము కోమలాంగిరో

హుఁ చాలు, చాలు.
ఇకనీ గీచిన గీటు దాటనని ఎన్నోమార్లు ఏ మార్చి
ఇచ్చకముల్ పల్కుచు ప్లేట్లు మార్చీ మార్చీ
కడకీ చందాన నాకాళ్ళపై మొకమున్ వంచి నటించు
నక్క వినయమ్ముల్ చాలులే పంచకా॥

మీరజాలగలనా నీ ఆనతి
మీరజాలగలనా! ఓ లలనా
మీరజాలగలనా ॥

ముత్యాల హారం తెస్తానని
మూడు నెలలు మురిపించావు
రవ్వల వాచీ ఇస్తానని
రాత్రు లెన్నొ కరిగించావు
ఖాళీజేబుతో! పై పై డాబుతో కడకు
కాళ్ళ బేరాని కొచ్చావు నా కాళ్ళ బేరాని కొచ్చావు
ఛీ అంటె దండం పెట్టావు
ఉన్న సిగ్గుకు సున్నాచుట్టావు
నిన్ను నమ్మ గలనాః ఈ జన్మకు
నిన్ను నమ్మ గలనా! ఓ మదనా
నిన్ను నమ్మ గలనా |

ఒక్కొక్క నవ్వుకు ఒక్కొక్క వంద
మక్కువతో అర్పించానే
ఒక్కొక్క కులుకుకు ఒక్కొక్క వెయ్యి
లెక్కలేక చెల్లించానే
లక్కు మారితే నాటిక్కు పారితే
ఓ లైలా ! లక్షలపై నడిపిస్తానే

నిను యక్ష కన్య నే చేస్తానే !
అటు కాశ్మీరు తీసుక వెళతానే
ఇటు కన్యాకుమారి చూపిస్తానే ॥