ఏ పారిజాతమ్ము లీయగలనో సఖి
గిరి మల్లికలు తప్ప గరికపూవులు తప్ప
ఏ కానుకలను అందించగలనో చెలీ
గుండెలోతుల దాచుకున్న వలపులు తప్ప

జగతిపై నడయాడు చంచలా వల్లికా
తరుణి ఆకృతి దాల్చు శరదిందు చంద్రికా
శరదిందు చంద్రికా

నీవు లేని తొలి రాతిరి
నిట్టూర్పుల పెను చీకటి
నీవు లేని విరి పానుపు
నిప్పులు చెరిగే కుంపటి

విరులెందుకు సిరులెందుకు
మనసు లేక మరులెందుకు
తలపెందుకు తనువెందుకు
నీవు లేక నేనెందుకు
నీవు లేక నేనెందుకు

కలువపూల చెంత చేరి
కైమోడుపు సేతునూ
నా కలికి మిన్న కన్నులలో
కలకలమని విరియాలనీ

మబ్బులతో ఒక్క మారు
మనవి చేసికొందును
నా అంగన ఫాలాంగణమున
ముగురులై కదలాలనీ

చుక్కలతో ఒక్కసారి సూచింతును
నా ప్రేయసి నల్లని వాల్జడ సందుల
మల్లియలై మొలవాలనీ

పూర్ణ సుధాకర బింబమ్మునకు
వినతి సేతును నా పొలతికి
ముఖ బింబమై
కళలు దిద్దుకోవాలనీ

ప్రకృతి ముందు
చేతులెత్తి ప్రార్ధింతును
కడసారిగా నా రమణికీ
బదులుగా ఆకారం
ధరియించాలనీ