రాధ : కృష్ణా… నా ఊపిరి నీవేరా…
నా కళ్ళు చూసేది నీ రూపమే …
నీ పదముల సవ్వడికే నా హృదయం ఆడేది
కృష్ణ : రాధికా… నా ఉనికి నీకోసమే..
నీ చూపులే నా నయనాలు..
నా హృదిలో చేతనము నీవే చెలీ..
రాధ, కృష్ణ : నేనూ నీవూ వేరుగ లేము
జగతిన ఎపుడూ కలసుంటాము..

రాధ : ప్రతి తరువూ మన ప్రేమను చూసి
పరవశించి కమ్మని ఫలముల నిచ్చాయి
కృష్ణ : రాధాకృష్ణుల జంటగ చూసి
గువ్వలన్ని ప్రేమ పాటలే పాడాయి
రాధ : నీ మోహనరాగపు పరవశంబున
మబ్బులు ప్రేమ చినుకులు కురిశాయి..
కృష్ణ : పూదోటలన్నీ స్వాగతించిగ
ప్రేమ సౌరభాలు గుప్పించాయి
రాధ, కృష్ణ : నీవూ నేనూ జతగా వుంటే
ప్రతి ఆణువణువూ ప్రేమమయం

రాధ : గోపాలా నీ ప్రేమ లో నేను రసరాగిణిని..
నా తనువూ మనసూ పలికేను నీ నామమే
కృష్ణ : నేనెపుడూ నీ నామమునే స్మరింతు సఖీ..
నీ పదములు తాకిన పుడమి పులకరించును
రాధ : భువిలో దివిలో ఏ యుగమైనా …
కృష్ణుని సరసన నిలుచును ఈ రాధ…
కృష్ణ : సుమ సమమైన ప్రియ చరణములు
నా శిరసున దాల్చి తరింతు ప్రేమ మయీ ..
రాధ, కృష్ణ : నీవూ నేనూ జతగా వుంటే
ప్రతి ఆణువణువూ ప్రేమమయం …
।।కృష్ణ… నా ఊపిరి।।