శారద చంద్రికలు మరులను కురిపించే
గువ్వలన్ని గూడుచేరి రాసలీలకై వేచే
విరహంలో వేగిపోయి వేంచేసిన చెలులారా
గోవిందుని పదములకు తనువులూగిపోగా
రాసలీల నాట్యమాడ రస జగమే ఓలలాడు

నిశ్శబ్ధ నిశీధిలో జగమే సోలినది
శ్రమియించి ధరియిత్రి నిద్రలో వాలినది
పున్నమి జాబిలికై కలువ కన్నెలు
వన్నెలెన్నో విరబూసి నాట్యమే ఆడాయి
తరుణుల సోయగాలు పిల్లనగ్రోవి చేసి
మురళీధరుని వేలికొసలు మీటగా
మధురమైన గానము కంఠాన పలికింది

తమకపు తనువులు బరువుగ మారెను
ఆతని కౌగిలిలో ఎదలే పొంగెను
ఫాలము మొదలుకొని చరణాల వరకు
అణువు అణువు నల్లనయ్య స్పర్శ కోసం
పరితపించి పోయాయి.. పరవశించాయి
శ్రీకృష్ణ భావనలో తనువులు మనసులు
అర్పించే భాగ్యమే రాసలీల నృత్యము